Jacques Dubois. Een dirigent die zijn hart bleef volgen.
Wie Jacques Dubois alleen kent als dirigent, ziet een rustige man voor het orkest. Iemand die met kleine gebaren de muziek richting geeft en zelden zijn stem hoeft te verheffen. Maar achter die kalme uitstraling schuilt een enorme passie voor muziek, een gezonde dosis perfectionisme en bovenal een man die zijn hele leven zijn hart is blijven volgen.
Opvallend genoeg begon dat verhaal helemaal niet in een muzikaal gezin. Thuis, in Schaesbergerveld, werd wel veel naar muziek geluisterd maar niet beoefend. Zijn vader luisterde graag naar de muziek van Glenn Miller en Ernst Mosch, terwijl zijn moeder liefhebber was van operette. Zijn moeder was jarenlang actief als bestuurslid van de balletgroep binnen de vereniging Flos Carmeli in Heerlen, waar naast het harmonieorkest ook een zangkoor, balletgroep en drumband onder vielen. Via die vereniging kwam Jacques al op jonge leeftijd in aanraking met muziek. Voor zijn eerste communie sloot hij zich aan bij het kinderkoor. Als enige jongen ontdekte hij al snel dat zingen niet helemaal zijn roeping was. Niet veel later vond hij zijn plek bij het harmonieorkest, waar zijn muzikale avontuur echt begon.
Zijn eerste instrument werd de trompet. Al na twee weken gooide een beugel echter roet in het eten. De overstap naar de klarinet voelde in eerste instantie als een teleurstelling, totdat hij de muziek van Supertramp ontdekte. De bijzondere klarinetsolo’s op het album ‘Breakfast in America‘ maakten diepe indruk. Vanaf dat moment wist hij dat de klarinet veel meer was dan een alternatief.
De liefde voor muziek groeide snel, maar de weg naar het conservatorium bleek minder vanzelfsprekend. Jacques volgde eerst een opleiding in proces en milieutechniek en werkte jarenlang in verschillende laboratoria. Muziek bleef ondertussen een grote hobby, al voelde hij diep van binnen dat daar zijn toekomst lag. Via een omweg behaalde hij uiteindelijk de juiste diploma’s om alsnog aan het conservatorium te kunnen studeren.
Wanneer het gesprek daarop komt, zegt hij iets wat eigenlijk zijn hele levensverhaal samenvat:
“Als je je dromen nastreeft, is er echt veel mogelijk.“
Die instelling bracht hem verder dan hij ooit had durven dromen. Niet alleen als klarinettist, maar vooral als basklarinettist. Nadat hij op de radio een indrukwekkende solist hoorde spelen, besloot hij die simpelweg op te bellen vanuit het lab. Het bleek Harry Sparnaay te zijn, wereldwijd een pionier op de basklarinet. Jacques mocht langskomen om voor te spelen. Wat begon als een spontaan telefoontje groeide uit tot een jarenlang mentorschap. Sparnaay gaf hem niet alleen les, maar bood hem ook kansen om ervaring op te doen bij professionele orkesten. Kansen die zijn verdere loopbaan mede vormgaven.
Ook als dirigent ontwikkelde Jacques zich stap voor stap. Al op achttienjarige leeftijd behaalde hij zijn diploma als assistent dirigent waarna hij later bloeide tot dirigent. Inmiddels staat hij al meer dan dertig jaar voor orkesten. Toch is zijn kijk op het vak in de loop der jaren veranderd.
Waar vroeger concoursen, kampioenschappen en hoge beoordelingen vaak centraal stonden, draait het voor hem tegenwoordig om iets heel anders.
“Een vereniging moet vooral een plek zijn waar mensen met plezier naartoe komen.”
Dat zie je terug tijdens zijn repetities. Natuurlijk is Jacques kritisch. Hij noemt zichzelf lachend een perfectionist. Maar hij weet ook dat een orkest niet beter wordt door alleen fouten te benoemen. Vertrouwen geven is minstens zo belangrijk. Wanneer muzikanten geloven in wat ze kunnen, straalt dat vanzelf uit naar het publiek.
Juist daarom voelt hij zich thuis bij Harmonie Sint Gerlachus. Hij spreekt met zichtbaar enthousiasme over de hechte vereniging, de vele jonge leden en de fijne sfeer binnen het orkest. Dat zijn volgens hem de ingrediënten waarmee een vereniging toekomst heeft.
Zijn ambities liggen dan ook niet alleen op muzikaal vlak. Hij droomt van verrassende projecten die mensen uit het dorp verbinden, concerten die net even anders zijn en een opleidingsorkest waar nieuwe muzikanten zich direct welkom voelen. Ervaren leden kunnen daarin een belangrijke rol spelen als mentor of buddy. Muziek maken doe je immers samen.
Aan het einde van het gesprek vraagt de interviewer of hij ooit spijt heeft gehad van de keuzes die hij maakte.
Jacques hoeft daar niet lang over na te denken.
“Als ik rijk had willen worden, had ik een ander beroep moeten kiezen.”
Hij lacht erbij. Want rijkdom zit voor hem ergens anders. In de mensen die hij heeft ontmoet. In de concerten die hij over de hele wereld mocht geven. In de orkesten waarmee hij samenwerkte. En misschien nog wel het meest in de voldoening die hij iedere week weer haalt uit een repetitie waarin alles langzaam op zijn plek valt.
Jacques is meer dan een dirigent. Hij is een inspirator, een verbinder en iemand die gelooft dat muziek pas echt waarde krijgt wanneer je haar samen beleeft.
En wie hem ziet glimlachen na een geslaagd concert, begrijpt meteen waarom hij na al die jaren nog altijd met hetzelfde enthousiasme voor het orkest staat.
Sinds 26 april 2024 is Jacques Dubois actief dirigent bij onze harmonie, harmonie St. Gerlachus en bij het opleidings orkest ’t OOG te Oirsbeek